هر چه شکفتم تو ندیدی مرا

رفتی و افسوس نچیدی مرا

ماندم و پژمرده شدم ریختم

تا که به دامان تو آویختم

دامن خود را متکان ای عزیز

این منم ای دوست به خاکم مریز

وای مرا ساده سپردی به باد

حیف که نشناخته بردی ز یاد

همسفر بادم از آن پس مدام

می گذرم بی خبر از بام وشام

می رسم اما به تو روزی دگر

پنجره را باز گذاری اگر

ساغر شفیعی

نوشته شده توسط باران بانو در شنبه ۲۱ بهمن ۱۳۹۱ |

رد پایت پاك شود....

دلم صدف میخواد...وفادار که هیچ وقت یادش نره از کجا اومده!

نوشته شده توسط باران بانو در پنجشنبه ۱۴ دی ۱۳۹۱ |